به‌دنبال جنگ رمضان، تنگه هرمز دیگر صرفاً یک گذرگاه اقتصادی برای انتقال انرژی نیست؛ این آبراه به یکی از کانون‌های تعیین‌کننده در معادلات امنیتی منطقه و رقابت قدرت‌های جهانی تبدیل شده است. در چنین شرایطی، پرسش اساسی این است: آیا می‌توان مدیریت تنگه هرمز را بر اساس الگوی مشارکتی تنگه مالاکا طراحی کرد یا تفاوت‌های ژئوپلیتیک، حقوقی و امنیتی این دو آبراه، اتخاذ الگویی مستقل برای ایران را ضروری می‌سازد؟